Πέμπτη, 28 Ιανουαρίου 2016

Το κουταβάκι, της Ιωάννας

Η φωτογραφία από το youtube.com
Ήταν καλοκαίρι. Εγώ και η οικογένειά μου βρισκόμασταν στο δρόμο για το χωριό μου, τον Ασκό. Το μόνο που ένιωθα κατά τη διαδρομή ήταν βαρεμάρα, όμως είχα την ελπίδα ότι θα γινόταν κάτι διαφορετικό σε αυτές τις διακοπές.
Όταν φτάσαμε, αρχίσαμε να βγάζουμε τις βαλίτσες μας απο το αυτοκίνητο και τι βλέπω! Ένα μαύρο κουταβάκι να κάθεται μπροστά στην αυλόπορτά μας!
Κουνούσε παιχνιδιάρικα την ουρά του, σαν να μας καλωσόριζε.
Εκείνη την ώρα πίστεψα ότι ήταν ένα δώρο έκπληξη των γονιών μου, μιας και ζητούσα εδώ και τόσο καιρό ένα σκυλάκι. Γρήγορα όμως κατάλαβα ότι η σκέψη μου ήταν λανθασμένη, αφού και οι γονείς μου έδειξαν ξαφνιασμένοι μόλις το αντίκρισαν.
Το έβαλα μέσα στην αυλή μας και του έδωσα φαγητό και νερό. Έχωσε αμέσως την μουσούδα του μέσα στο μπολ με το φαγητό και άρχισε να τρώει λαίμαργα. Έβαλα και ένα μαξιλάρι στην άκρη της αυλής για να ξαπλώσει. Επειδή έδειξε να του αρέσει πολύ η κούνια της βεράντας, του άπλωσα κι εκεί ένα σεντόνι.
Από την επόμενη μέρα, όπου πήγαινα με ακολουθούσε και αυτό συνεχίστηκε για όλο το καλοκαίρι. Περνούσαμε όλη την ημέρα μαζί, τρώγαμε παρέα και παίζαμε.
Ήρθε όμως η μέρα που έπρεπε να επιστρέψουμε στην πόλη. Προσπάθησα να πείσω τους γονείς μου να το κρατήσουμε, όμως μου εξήγησαν ότι δεν γινόταν. Ο ένας απο τους λόγους ήταν ότι σαν κυνηγόσκυλο, θα μεγάλωνε πολύ και θα έπρεπε να έχει χώρο να τρέχει και να κυνηγάει.
Έτσι με μεγάλη μου λύπη το αποχαιρέτησα, με την ελπίδα να το ξαναδώ το επόμενο καλοκαίρι. Η εικόνα που μου έμεινε απο αυτό ήταν ότι έτρεχε πίσω από το αυτοκίνητο και μας συνόδευσε μέχρι την άκρη του χωριού. Κάθε μέρα το σκέφτομαι με νοσταλγία και αγάπη

Ιωάννα

Τρίτη, 26 Ιανουαρίου 2016

Το χάμστερ της...

Η φωτογραφία από tanea.gr
Όταν ήμουν μικρή, μια χρονιά είχα ζητήσει από τον Αϊ Βασίλη ένα χάμστερ. Την πρωτοχρονιά πήγα να δω αν μου το είχε φέρει και όντως βρήκα ένα μικρό χνουδωτό χαμστερακι εκεί. Χάρηκα παρά πολύ και αποφάσισα να το κρατήσω στο δωμάτιό μου. Την επόμενη μέρα μετά το σχολείο μόλις μπήκα σπίτι πήγα να δω τι κάνει. Όμως βρήκα ανοιχτή την πόρτα του κλουβιού και το χάμστερ δεν ήταν μέσα Πανικόβλητη φώναξα τη μαμά μου και της είπα τι έγινε. Αποφασίσαμε να ψάξουμε όλο το σπίτι όμως και πάλι δεν το βρήκαμε. Έτσι είπα μήπως αφήσουμε τροφή στο κλουβί μήπως το δει και έρθει, όμως και πάλι τίποτα. Τελικά μου είπε η μαμά μου να σταματήσουμε να ψάχνουμε και πως αν είναι ακόμα μέσα στο σπίτι θα το βρούμε. Έτσι κι έγινε. Μετά από μια ώρα περίπου έπρεπε να πάω στο φροντιστήριο και έεφτιαχνα τα μαλλιά μου. Έτσι όπως έβαλα το χέρι μου στο τσαντάκι μου με τα κοκαλάκια ακούμπησε κάτι χνουδωτό. Κοίταξα μέσα και βλέπω το χάμστερ να κοιμάται. Μόλις το είδα πέταξα από τη χαρά μου και το έβαλα γρήγορα στο κλουβί του, κλείνοντας πολύ καλά την πόρτα.  Εκείνη τη μέρα τρόμαξα πολύ αλλά και χάρηκα που τελικά το βρήκα.

Το άλογο, της Ελένης

Η φωτογραφία από το star.gr
Ήταν άνοιξη του 2014 όταν εγώ και η οικογένειά μου μετακομίσαμε για 2 χρόνια στην Αλαμπάμα, εξαιτίας της δουλειάς των γονιών μου. Ποτέ μου δε μου άρεσε το νότιο μέρος της Αμερικής αλλά δεν το μετάνιωσα καθόλου που μετακόμισα εκεί. Σας μιλάω ελληνικά γιατί προσπάθησα να μην τα ξεχάσω και τα κατάφερα. Νοικιάσαμε, λοιπόν, ένα μεγάλο σπίτι λίγο πιο έξω από την Αλαμπάμα. Ώσπου ένα σούρουπο που βγήκα στην βεράντα διέκρινα από μακριά πολλούς στάβλους.Έτσι είπα να πάω να δω τα ζωάκια. Από όλα τα ζώα εκεί μέσα ξεχώριζε ένα μικρό αλογάκι, που ήταν μόλις 10 χρονών. Όταν την πλησίασα έτρεμα από μέσα μου μην τρομάξει και η ίδια και μου δώσει μία! Όμως αντιθέτως η Ρίτα (έτσι την φώναζα) με πλησίασε και με χάιδεψε με την μουσούδα της. Από τότε εγώ και η Ρίτα γίναμε αχώριστες. Πρωί, μεσημέρι, βράδυ εγώ εκεί ήμουν. Ώσπου η Ρίτα μεγάλωνε και μεγάλωνε. Μια μέρα χτύπησε ανεμοστρόβιλος, είχα τρομοκρατηθεί πάρα πολύ, αφού έβλεπε πρώτη φορά. Όμως το πρώτο πράγμα που μου πέρασε από το μυαλό ήταν η Ρίτα. Η Ρίτα κάθε απόγευμα έκανε την εξάσκησή της σε εξωτερικό χώρο. Έτσι λοιπόν βγήκα γρήγορα από το σπίτι και δεν με φόβιζε ο απότομος και έντονος ανεμοστρόβιλος που με είχε περικυκλώσει. Έφτασα χωρίς να πάθω κάτι. Όταν μπήκα στον χώρο που έκανε εξάσκηση η Ρίτα αυτό που είδα δεν μου άρεσε καθόλου. Είδα την Ρίτα πεσμένη κάτω. Αμέσως πήγα να ρωτήσω τους υπεύθυνους. Μου είπαν πως μόλις χτύπησε ο ανεμοστρόβιλος η Ρίτα ήταν ήδη κάτω, επειδή ξέχασαν να κλείσουν τις λακούβες που άνοιγαν κάθε πρωί για να φυτέψουν χόρτο και εάν κάποιος αφήσει τις λακούβες ανοιχτές και το άλογο πέσει εκεί μέσα είναι δύσκολο να σωθεί. Όμως εγώ είχα εξοργιστεί γιατί δεν έκαναν κάτι να την σώσουν. Έτσι, λοιπόν, έπρεπε να πάω εγώ. Αλλά πριν καλά καλά ανοίξω την πόρτα ο κ. Ρότζερ, ο υπεύθυνος, με φώναξε και μου είπε: "για ένα άλογο είναι θάνατος να μην έχει πόδια και εσύ με το να το βοηθήσεις θα το πληγώσεις περισσότερο, γιατί εάν βγει το πόδι του θα χρειαστεί να κοπεί. Ας το τουλάχιστον να πεθάνει τίμια και με τα δύο του πόδια."
Από τότε δεν ξέχασα πότε την Ρίτα αλλά ούτε και τα λόγια του Κ. Ρότζερ.

Ελένη Βουζουνεράκη

Κυριακή, 24 Ιανουαρίου 2016

Τα δύο ψαράκια, του Χρήστου

Πριν δύο χρόνια εγώ και η αδελφή μου αγοράσαμε δύο ψαράκια. Το ένα ήταν χρυσόψαρο και το άλλο μονομάχος. Την πρώτη εβδομάδα όλα ήταν μια χαρά. Μετά από κάποιες μέρες στον πάτο της γυάλας, βρίσκαμε διαφανές μικρά κομματάκια. Δεν μπορούσαμε να καταλάβουμε τι ήταν.
Μετά από έναν μήνα η μαμά μου παρακολουθούσε την γυάλα με πολύ προσοχή για αρκετή ώρα, ώσπου είδε τον μονομάχο να επιτίθεται στο χρυσόψαρο και του δάγκωσε το ένα πτερύγιο και του το έκοψε το μισό. Η μαμά μόλις τι είδε αυτό, πήρε αμέσως ένα ποτήρι το γέμισε με νερό, έπιασε απαλά το χρυσόψαρο και το έβαλε μέσα στο ποτήρι. Μετά από λίγα λεπτά πήγε να πάρει γυάλα για να ξεχωρίσει το χρυσόψαρο από τον μονομάχο.
Δυστυχώς επειδή το χρυσόψαρο είχε κομμένο το ένα πτερύγιο δεν άντεξε πάνω από τρεις εβδομάδες. Στεναχωρήθηκα λίγα αλλά μου πέρασε.
Από τότε δεν ήθελα να ξαναπάρω κατοικίδιο.


Κυριακή, 3 Ιανουαρίου 2016

Η αμυγδαλιά της Αναστασίας

Αγαπημένη μου φίλη Βιβή,

Χτες πήγαμε για πρώτη φορά στο εξοχικό της θείας μου και του θείου μου. Αφού μας ξενάγησε στο εσωτερικό του σπιτιού στη συνέχεια μας πήγε και στον πανέμορφο κήπο τους που μόλις τον είδαμε μείναμε με το στόμα ανοιχτό. Υπήρχαν πάρα πολλά είδη φυτών που καν δεν τα είχα ακούσει. Πιο πολύ όμως από όλα εμένα μου άρεσε η αμυγδαλιά. Στη συνέχεια, αφού μπήκαμε στο σπίτι, η θεία μου μου είπε λίγα λόγια για την αμυγδαλιά πως είναι είδος φυτών της οικογένειας των Ροδιδών που πολλές φορές εντάσσεται στο γένος Προύμνη. Το κοινότερο είδος είναι η Προύμνη η γλυκιά. Φυτεύεται σε όλες σχεδόν τις θερμές και ξηρές περιοχές της Παραμεσογειακής ζώνης όπου καλλιεργείται από τα αρχαία χρόνια.
Στη θεία μου καθήσαμε για ένα βράδυ και το άλλο πρωί ετοιμαστήκαμε για να φύγουμε, πριν όμως να μπούμε στο αμάξι μάς σταμάτησε η θεία μου και μου έδωσε να φυτέψω και εγώ στη δική μου αυλή μια ωραιότατη αμυγδαλιά.

Aναστασία


Κυριακή, 13 Δεκεμβρίου 2015

Φώκια, η ιστορία της Αντωνίας

Μια φορά κι έναν καιρό ζούσα με έναν ψαρά και τη γυναίκα του. Όμως ήταν μια χρονιά που ήταν πολύ κακή και είπε ο ψαράς στην γυναίκα του: "αυτό το βρομόψαρο τρώει την μπουκιά από το στόμα των παιδιών μας. Μου έρχεται να το πάρω και να το πετάξω στη θάλασσα ας πάει να βρει τους ομοίους του. Αυτοί ξέρουν κάτι τρύπες και ξεχειμωνιάζουν χωμένοι κάτω από φύκια και όλο και ξετρυπώνουν κανένα ψάρι για φαΐ".
Η γυναίκα του ψαρά έπεσε γονατιστή μπροστά στον άντρα της και τον παρακαλούσε να λυπηθεί εμάς τις φώκιες. Η σκέψη, όμως, των παιδιών της που είχαν ξελιγωθεί από την πείνα κατεύνασε γρήγορα αυτήν την κρίση μεγαλοψυχίας. Τα χαράματα ο ψαράς με έβαλε μέσα σε μια βάρκα και αφού ξανοίχτηκε μερικές λεύγες με ξεμπάρκαρε σε ένα ξερονήσια. Στην αρχή έπαιζα με τις άλλες φώκιες και ούτε πήρα είδηση πως η βάρκα έφυγε.
Ο ψαράς γύρισε στην καλύβα με την καρδιά ραγισμένη. Μόλις μπήκε μέσα, με βρήκε να στρογγυλοκάθομαι μπροστά στη φωτιά και να στεγνώνω τη γούνα μου. Άντεξαν την πείνα μερικές μέρες ακόμα. Μετά ο ψαράς, αλαλιασμένος από τις φωνές των παιδιών του που ζητούσαν φαΐ, αποφάσισε να δράσει πιο δυναμικά. Αυτή τη φορά ξανοίχτηκε πολύ βαθιά στη θάλασσα και με πέταξε στο νερό, μακριά από τις ακτές. Εγώ προσπαθούσα να γαντζωθώ από την κουπαστή με τα πτερύγια μου που μοιάζουν με χέρια. Ο ψαράς, εκνευρισμένος, μου κοπάνησε μια με το κουπί, με αποτέλεσμα να σπάσω το ένα μου πτερύγιο. Φώναζα σαν άνθρωπος και χάθηκα μες στο νερό που βάφτηκε κόκκινο από το αίμα μου.
Ο ψαράς γύρισε σπίτι του ψυχικό ράκος. Αυτή τη φορά δεν περίμενα κάτω από την καμινάδα. Την ίδια νύχτα, όμως, ακούστηκαν φωνές στο δρόμο. Ο ψαράς νόμιζε ότι κάποιον σκοτώνουν και βγήκε να βοηθήσει το θύμα. Μπροστά στην πόρτα βρήκε εμένα να έχω συρθεί μέχρι το σπίτι και φώναζα γοερά, υψώνοντας στον ουρανό το ματωμένο μου πτερύγιο. Με μάζεψαν με περιποιήθηκαν και ούτε που ξανασκέφτηκαν ποτέ να με διώξουν από το σπίτι. Άλλωστε, από εκείνη τη στιγμή, η ψαριά ήταν κάθε φορά καλύτερη.

Φώκια, η ιστορία της Ιωάννας

Νιώθω ότι φτάνω στο τέλος της ζωής μου, γι' αυτό θέλω να σας διηγηθώ την ιστορία μου. Έτσι θα πω και ένα ευχαριστώ στους ανθρώπους που έμεινα μαζί τους όλα αυτά τα χρόνια. Τώρα είμαι μια γερασμένη φώκια, όμως η ιστορία μου ξεκινά πολλά χρόνια πριν.
Κάποιον χειμώνα πήγα στο σπίτι ενός ψαρά για να βρω ζεστασιά και φαγητό.Βλέπετε εμείς οι φώκιες είμαστε πολύ κρυουλιάρες και πηγαίνουμε κοντά στους ψαράδες περιμένοντας το μερίδιό μας από ό,τι βγάζει η χύτρα τους. Ο ψαράς και η γυναίκα του περνούσαν μεγάλες φτώχειες και οπότε δεν υπήρχε λέπι, έριχναν το φταίξιμο σε εμένα λέγοντας ότι στερώ το φαγητό τους και ότι τα παιδιά τους δεν έχουν να φάνε εξαιτίας μου.
Η γυναίκα του, τον παρακάλεσε να με λυπηθεί. Όμως δεν άντεχαν να βλέπουν τα παιδιά τους ξελιγωμένα. Έτσι, τα χαράματα ο ψαράς με έβαλε μέσα στη βάρκα του και με παράτησε σε ένα ξερονήσι.
Άρχιζα να παίζω με τις άλλες φώκιες χωρίς να πάρω είδηση ότι ο ψαράς είχε φύγει. Μόλις ο ψαράς μπήκε στη καλύβα του, με είδε μπροστά στη φωτιά να στεγνώνω τη γούνα μου.
Άντεξαν την πείνα για λίγες μέρες ακόμα. Ο ψαράς αποφάσισε να πάρει πιο βαριά μέτρα. Αυτή τη φορά ξανοίχτηκε πολύ βαθιά στη θάλασσα και με πέταξε στο νερό. Προσπαθούσα απεγνωσμένα να γαντζωθώ στην κουπαστή όμως ο ψαράς με κοπάνησε με το κουπί, με αποτέλεσμα να μου ματώσει το πτερύγιο. Εκείνη τη στιγμή έμπηξα κάτι τσιριχτά και μετά χάθηκα μες στο νερό.
Από ό,τι άκουσα μετά, ο ψαράς γύρισε στο σπίτι του ψυχικό ράκος. Την ίδια νύχτα όμως ακούστηκαν κάτι φωνές έξω στο δρόμο. Ο ψαράς νόμισε ότι κάποιον σκότωναν και βγήκε να βοηθήσει το θύμα. Μπροστά στη πόρτα βρήκε εμένα, που είχα συρθεί μέχρι το σπίτι του και φώναζα γοερά. Με μάζεψαν, με περιποιήθηκαν και ούτε που ξανασκέφτηκαν να με διώξουν από το σπίτι. Άλλωστε, από εκείνη τη στιγμή, η ψαριά ήταν κάθε φορά και καλύτερη.

Ιωάννα

Το γράμμα της Βασιλικής

Αγαπητή μου φίλη Δανάη,
Είμαι πολύ χαρούμενη που είσαι καλά και τα πηγαίνεις καλά στο σχολείο. Μου άρεσε πάρα πολύ το γράμμα σου και θα ήθελα να μου γράφεις πιο συχνά. Η αλήθεια είναι πως εκτός από τα νέα που θέλω να σου πω είναι και κάτι ακόμα που με προβληματίζει.
Το θέμα που με προβληματίζει είναι ότι στο σχολείο τα παιδιά με κοροΪδεύουν γιατί οπως ξέρεις το επίθετό μου τελείωνει σε -ίδου και όσα επίθετα έχουν αυτή την κατάληξη έχουν ποντιακή καταγτωγή.
Μια μέρα λέγαμε διάφορα ανέκδοτα στο σχολείο και μια συμμαθήτριά μου είπε ένα με πόντιους. Δε μου άρεσε καθόλου. Μετά άρχισαν να πετάνε και άλλες σπόντες για τους πόντιους. Είχα εκνευριστεί πάρα πολύ και προσπάθησα να μην το δείξω. Συνεχώς άλλαζα θέμα. Είμαι πολύ περήφανη που είμαι πόντια και κανέναν λόγο δε θα ντρεπόμουν γι' αυτό. Τελικά δεν έδινα σημασία, σταμάτησαν και έτσι δε χρειάστηκε να πω κάτι και να γίνω κακιά.Τουλάχιστον το κατάλαβαν νωρίς.
Εξάλλου έχω μάθει από τους γονείς μου ότι πρέπει να σεβόμαστε τους προγόνους μας και να τιμάμε τις ρίζες μας. Με το σχολείο μια χαρά, σε λίγες μέρες παίρνουμε και βαθμούς. Επιτέλους ήρθαν και τα χριστούγεννα!!!!

 Η φίλη σου
Βάσω

Τετάρτη, 9 Δεκεμβρίου 2015

Το γράμμα του Αλέξη

Αγαπημένε μου φίλε Ντιέκο,
Έλαβα το γράμμα σου και χάρηκα. Όπως βλέπεις περνάω δύσκολα αυτόν τον καιρό επειδή οι γονείς μου έχουν χωρίσει και όλοι στο σχολείο μου με κοροϊδεύουν και δεν με θέλουν για φίλο. Προσπαθώ να το ξεπεράσω και αυτό θα κάνω. Ελπίζω να πάρεις το γράμμα.
Ράχι


Αγαπημένε φίλε Ράχι.
Ξέρω πώς περνάς, επειδή το περνάω και εγώ όλο αυτό. Εμένα με κοροϊδεύουν επειδή αρρωσταίνω πάρα πολλές φορές και δεν με θέλουν για φίλο, επειδή φοβούνται να μην τους κολλήσω και αυτό δεν μου αρέσει. Είναι και πολύ υποκριτές. Επίσης και επειδή είμαι μουσουλμάνος, λένε εσύ δεν έχεις την ίδια θρησκεία και δεν με έχουν φίλο. Μόνο εσύ με καταλαβαίνεις. Τώρα περνάω μια κακή περίοδο. Σε ευχαριστώ για αυτό το χρόνο που σπατάλησες να διαβάσεις το γράμμα.

Σε ευχαριστώ
Ντιέκο

Τρίτη, 8 Δεκεμβρίου 2015

Το γράμμα της Αντωνίας

Αγαπημένη μου φίλη Έμιλη,
Έλαβα το γράμμα που μου έστειλες και θέλω να σου πω πως και εγώ έχω βιώσει πρόβλημα ρατσισμού. Αυτό έγινε στο δημοτικό. Στην τάξη μου υπήρχε ένα παιδί που άρχισε στην αρχή για πλάκα να μου λέει διάφορα πράγματα για την καταγωγή μου αλλά στο τέλος κατάντησε εκνευριστικό.
Επίσης έλεγε διάφορα ανέκδοτα με Αλβανούς και όταν μου τα έλεγε ένιωθα πολύ αμήχανα και με πρόσβαλε με αυτόν τον τρόπο. Δεν το έβρισκα καθόλου αστείο αυτό που έκανε.
Μια μέρα όμως του μίλησα και του εξήγησα πως αυτό το πράγμα που έκανε δεν ήταν για γέλια. Επίσης τον ρώτησα αν θα του άρεσε να κάνουν και σε αυτόν τέτοιου είδους πλάκες για την καταγωγή του. Την επόμενη μέρα μου ζήτησε συγγνώμη και εγώ την δέχτηκα. Από τότε δεν μου έχει αναφέρει ξανά κάτι για την καταγωγή μου και έτσι λύθηκε το πρόβλημα!

 Αντωνία

Τρίτη, 1 Δεκεμβρίου 2015

Το τριαντάφυλλο του Αλέξανδρου Βαγγέλη

Υπάρχουν πολλά λουλούδια άλλα ένα ξεχωρίζει για μένα. Αυτό το λουλούδι είναι το τριαντάφυλλο. Είναι ξεχωριστό διότι είναι σε πολλά χρώματα και αυτό μου αρέσει. Στο σπίτι της θείας μου έχει πάρα πολλά τριαντάφυλλα γιατί είναι και το δικό της αγαπημένο λουλούδι όπως κι σ' εμένα. Εγώ όταν σκέφτομαι ότι θα πάμε εκεί μου αρέσει και ο ένας λόγος από πολούς είναι τα τριαντάφυλλά της. Έχει πολλών ειδών χρωμάτων όπως το μαύρο που είναι το αγαπημένο μου, το άσπρο, το κίτρινο, το κόκκινο, το μπλε και πολλά άλλα με συνδυασμούς διαφόρων χρωμάτων και το αποτέλεσμα είναι τέλειο. Είμαι χαρούμενος που έχει η θεία μου τέτοιο κήπο. Να φανταστείτε ότι εγώ κάποιες φορές παρακαλάω τους γονείς μου για να πάμε εκεί και δεν έχω πρόβλημα να κάθομαι με τις ώρες και να τα βλέπω μην κάνοντας τίποτα άλλο. Βασικά μου αρέσει να κάνω μόνο αυτό. Επίσης λέω στους γονείς μου ότι θέλω να γεμίσω τον πίσω κήπο με τριαντάφυλλα αλλά αρνούνται, διότι είναι είδη γεμάτο με άλλα φυτά, πολλά φυτά εκτός από τριαντάφυλλο. Θα ήθελα να ερχόσασταν να κάτσουμε μαζί.

Αλέξανδρος Βαγγέλη 

Φώκια, η ιστορία της Ελένης


Την ίδια νύχτα όμως, ακούστηκαν φωνές έξω στο δρόμο. Ο ψαράς νόμιζε ότι κάποιον σκοτώνουν και βγήκε να βοηθήσει το θύμα. Μπροστά στην πόρτα βρήκε εμένα που είχα συρθεί μέχρι το σπίτι και φώναζα γοερά, υψώνοντας στον ουρανό το ματωμένο μου πτερύγιο. Όλα αυτά έγιναν μια πολύ φτωχική χρονιά που τα παιδιά του ψαρά πεινούσαν, πεινούσα και εγώ βέβαια, κι έτσι επειδή έτρωγα το μερίδιο των παιδιών του με ξεμπάρκαρε σε ένα ξερονήσι, με πέταξε στην θάλασσα και επειδή εγώ προσπαθούσα να γαντζωθώ στην κουπαστή με τα πτερύγιά μου, αυτός μου έσπασε το ένα μου πτερύγιο χτυπώντας με με το κουπί. Τότε έμπηξα τα τσιριχτά.
Θυμάμαι τότε η γυναίκα του δεν ήθελε να με αποχωριστεί και με λυπήθηκε όταν με είδε έξω από την πόρτα να κλαίω. Όμως είχε προηγηθεί ένα άλλο επεισόδιο πιο μπροστά. Ο ψαράς πάλι με είχε πάει και με είχε ξεμπαρκάρει σε ένα ξερονήσι. Εμένα με πέταξε στη θάλασσα, όμως βρήκα συντροφιά άλλες φώκιες, έπαιζα χαζοχαρούμενα και δεν κατάλαβα πότε έφυγε. Μόλις γύρισε σπίτι του, με είδε δίπλα στο τζάκι να ζεσταίνω την γούνα μου. Είχα καταφέρει να του ξεφύγω, να βρω τον δρόμο και να γυρίσω σπίτι. Από τότε που με είδαν να κλαίω και να φωνάζω έξω από την πόρτα τους με μάζεψαν και με περιποιόντουσαν. Δεν ξανασκέφτηκαν να με διώξουν ποτέ! Ούτως ή άλλως η ψαριά ήταν κάθε μέρα και καλύτερη.

ΕΛΕΝΗ

Το γράμμα της Ιωάννας

Αγαπημένη μου φίλη Βασιλική,

Τι κάνεις; Πώς περνάς στη Δράμα;
Χαίρομαι τόσο πολύ που είσαι ένας άνθρωπος στον οποίο μπορώ να λέω τα πάντα.
Την προηγούμενη εβδομάδα, πήγα με την μαμά μου στον οφθαλμίατρο και διαπιστώσαμε ότι έχω αστιγματισμό. Έτσι λοιπόν ο γιατρός μου πρότεινε να φορέσω γυαλιά. Την ίδια μέρα,πήγαμε και αγοράσαμε ένα ζευγάρι μοβ γυαλιά.Ήμουν κατενθουσιασμένη όταν τα φόρεσα. Η χαρά μου διήρκεσε για λίγο. Ο λόγος ήταν ότι κάποια παιδιά στο σχολείο μόλις με είδαν άρχισαν να με κοροϊδεύουν και να με αποκαλούν "γυαλαμπούκα". Στην αρχή στεναχωρήθηκα παρά πολύ με αποτέλεσμα να θέλω να βγάλω τα γυαλιά και να μην θέλω να πάω σχολείο.
Τώρα όμως διαπιστώνω ότι τα γυαλιά με κάνουν ξεχωριστή και οι άλλοι δεν θέλουν να με αποδεχτούν έτσι όπως είμαι. Κάποιες φορές είναι στο χέρι μας να αποδείξουμε ότι κάνουν λάθος και να τους κάνουνε να δουν την θετική πλευρά του χαρακτήρα μας.
Θα ήθελα πολύ να μου πεις την γνώμη σου γι' αυτό το θέμα και περιμένω γρήγορα νέα σου!

Με αγάπη,
η φίλη σου
Ιωάννα

Το γράμμα της Αναστασίας

Τρίτη 25 Σεπτεμβρίου 2015

Αγαπημένη μου Βιβή,

Έλαβα το γράμμα σου και χάρηκα που δεν ξεχάσαμε η μια την άλλη.

Κάποια παιδιά στο σχολείο με ενοχλούνε επειδή κάποιες φορές αγχώνομαι και κεκεδίζω.Δεν μου αρέσει αυτό που κάνουν και ορισμένες φορές το κάνουν επανειλημμένα. Στο σχολείο έρχονται από πίσω μου και μου κολλάνε χαρτάκια με διάφορες άσχημες λέξεις. Μου λένε είσαι κοράκι και κάνεις κρα...καρα...κρα......

Ένα άλλο θέμα στο οποίο με κοροϊδεύουνε είναι για το ύψος μου. Λένε ότι είμαι η πιο κοντή της τάξης και όσοι είναι κοντοί δεν μπορούν να κάνουν τίποτα. Επίσης έχουν χωριστεί όλοι σε ομάδες και κανίς δεν θέλει να με πάρει στην ομάδα τους.

Μια μέρα πήγα και εγώ και τους μίλησα τους εξήγησα ότι δεν μπορούν να κοροϊδεύουνε και να κρίνουνε κάποιον χωρίς να τον έχουν γνωρίσει και πώς θα ήταν άμα ήταν αυτοί στην θέση μου.Τελικά μου ζητήσανε συγνώμη και εγώ την δέχτηκα.

Τέλος όλα πήγαν καλά!

Αν λάβεις το γράμμα μου, πες μου τελικά αν έκανα καλά

Με αγάπη

η καλή σου φίλη Αναστασία

Το γράμμα της Ελένης


Αγαπημένη μου φίλη, Μαριάννα

Θέλω να σου μιλήσω για ένα θέμα που με απασχολεί εδώ και καιρό. Όπως ξέρεις μετακόμισα. Ήρθα σε άλλη γειτονιά και άλλαξα σχολείο. Τα παιδιά στο σχολείο δεν είναι τόσο ευγενικά απέναντί μου, ούτε με θέλουν και πολύ στην παρέα τους, γιατί ήρθα από άλλη γειτονιά και επειδή όλα τα παιδιά είναι από την ίδια γειτονιά κάθε φορά που τους μιλάω για την δική μου φωνάζουν και λένε πως δεν είναι καλή. Κάθε φορά όμως που πάω να υπερασπιστώ την γειτονιά μου, διστάζω γιατί ένας από αυτούς τις προάλλες πήγε να με χτυπήσει. Ξέρω ότι μπορεί να μην με καταλαβαίνεις αλλά το είπα σε εσένα για να με υποστηρίξεις.

Με αγάπη η φίλη σου Ελένη.






Το γράμμα του Χρήστου




Αγαπημένε μου φίλε Άλεξ

Έλαβα το γράμμα σου και ήθελα να σου πω πως και εγώ περνάω παρόμοιες καταστάσεις.Τώρα που μετακομίσαμε, πηγαίνω και σε καινούριο σχολείο. Δεν έχω προσαρμοστεί ακόμα, αλλά το πρόβλημα είναι ότι είμαι καινούριος, δεν έχω κανέναν φίλο και κανένας δεν με συμπαθεί.

Την Τετάρτη, την 3η ώρα είχαμε γλώσσα και διαβάζαμε τις εκθέσεις μας. Όταν ήρθε η σειρά μου να διαβάσω την έκθεσή μου και σηκώθηκα για να ανέβω στον πίνακα τότε ο μπροστινός μου, μού έβαλε τρικλοποδιά και έπεσα κάτω. Όλοι γέλασαν και ο δάσκαλος έβαλε μια φωνή «Σκασμός!» είπε. Όλοι ησύχασαν.

Ο δάσκαλος είπε στο παιδί που μου έβαλε τρικλοποδιά να πάει στον διευθυντή και να καλέσουν τους γονείς του.

Όταν χτύπησε το κουδούνι όλοι με κοιτούσαν περίεργα λες και έκανα κάτι κακό. Ήρθαν κάτι παιδιά προς το μέρος μου και άρχισαν να μου λένε ότι εγώ έφταιγα για εκείνο το παιδί που πήγε στον διευθυντή και ότι δεν με θέλουν στην τάξη τους.

Ευτυχώς η ήμερα τελείωσε πολύ γρήγορα και πήγα στο σπιτάκι μου να χαλαρώσω. Στη μαμά μου δεν είπα τίποτα ακόμη.

Ελπίζω να βρω σύντομα μια λύση. Ο φίλος σου ο Χρήστος

Γράφω ένα γράμμα στο/η φίλο/η μου

Με αφορμή το κείμενο της Τούλας Τίγκα "O δρόμος για τον Παράδεισο είναι μακρύς" γράφω ένα γράμμα στο/η φίλο/η μου

Δευτέρα, 30 Νοεμβρίου 2015

Τo Κρίνo

© Βικιπαίδεια
Τo Κρίνo είναι μία μεγάλη κατηγορία ιδιαίτερα όμορφων αγριολούλουδων με παγκόσμια εξάπλωση.
Στην Ελλάδα υπάρχουν πέντε είδη κρίνων, τα περισσότερα στη Βόρεια Ελλάδα.
Αναπτύσσονται σε μέσα ή μεγάλα υψόμετρα. Είναι βολβώδη φυτά. Έχουν συνήθως ψηλό βλαστό με άνθος στην κορυφή. Το άνθος τους αποτελείται συνήθως από έξι πέταλα και είναι στραμμένο με μία ελαφριά κλίση προς το έδαφος. Έχει έντονα χρωματισμένους κίτρινους ανθήρες. Τα περισσότερα είδη κρίνων ανθίζουν κατά τη διάρκεια της άνοιξης και κάποια προς το τέλος του καλοκαιριού.
Το κρίνο μου αρέσει πάρα πολύ γιατί μου θυμίζει τον παππού μου τον Χρήστο που δεν ζει πια. Επίσης μου αρέσει γιατί είναι λευκός σαν τον αφρό της θάλασσας και μου θυμίζει το καλοκαίρι που το αγαπώ πολύ.

Χρήστος


Φώκια, η ιστορία του Χρήστου

Αγαπημένα μου εγγονάκια θα σας διηγηθώ μια ιστορία από τότε που ήμουνα μικρή και τσαχπίνα.

Ζούσα κάποτε στο σπίτι ενός ψαρά και εκείνη η χρονιά ήταν πολύ δύσκολη, γιατί ο ψαράς δεν έβγαζε αρκετά ψάρια για να ταΐσει τα παιδιά του. Αλλά εγώ δεν το καταλάβαινα και ό,τι ψάρια έβγαζε τα έτρωγα εγώ.
Έτσι ο ψαράς τα χαράματα με έβαλε στην βάρκα του και ξανοίχτηκε στη θάλασσα και με παράτησε σε ένα ξερονήσι. Εγώ άρχισα να παίζω χαζοχαρούμενα με τις άλλες φώκιες και ούτε που πήρα είδηση πως η βάρκα έφευγε.
Όταν κατάλαβα πως η βάρκα είχε είδη φύγει βούτηξα και κολύμπησα όσο πιο γρήγορα μπορούσα. Τελικά έφτασα πιο γρήγορα στο σπίτι του ψαρά και τον περίμενα μπροστά στην φωτιά στεγνώνοντας την γούνα μου.
Όταν γύρισε ο ψαράς στο σπίτι με ραγισμένη την καρδιά και μπήκε μέσα στην καλύβα με είδε να στρογγυλοκάθομαι κοντά στη φωτιά.
Ο ψαράς δεν έβγαζε ψάρια κι άντεξαν την πείνα λίγες μέρες ακόμα. Μετά ο ψαράς αλαλιασμένος αποφάσισε να δράσει πιο δυναμικά. Αυτή τη φορά ξανοίχτηκε πολύ βαθιά στη θάλασσα και με πέταξε στο νερό, μακριά από τις ακτές. Εγώ προσπαθούσα να γαντζωθώ από την κουπαστή με τα πτερύγια μου. Ο ψαράς νευριασμένος, με κοπάνησε μια με το κουπί, με αποτέλεσμα να μου το σπάσει. Έμπηξα κάτι τσιριχτά και χάθηκα μέσα στο νερό, που βάφτηκε κόκκινο από το αίμα μου.
Ο ψαράς γύρισε στην καλύβα του σαν κουρέλι. Εγώ που τόσο πολύ τους αγαπούσα, κολύμπησα με σπασμένο το πτερύγιό μου μέχρι την καλύβα του ψαρά. Έφτασα εκεί και φώναζα με υψωμένο το ματωμένο πτερύγιο. Όταν ο ψαράς βγήκε να δει τι συμβαίνει, είδε εμένα που σερνόμουνα μέχρι να φτάσω στην καλύβα. Με μάζεψε και και με φρόντισε.
Από τότε δεν με ξαναέδιωξαν και οι ψαριές ήταν ολοένα και καλύτερες.


Χρήστος