Τρίτη, 1 Δεκεμβρίου 2015

Φώκια, η ιστορία της Ελένης


Την ίδια νύχτα όμως, ακούστηκαν φωνές έξω στο δρόμο. Ο ψαράς νόμιζε ότι κάποιον σκοτώνουν και βγήκε να βοηθήσει το θύμα. Μπροστά στην πόρτα βρήκε εμένα που είχα συρθεί μέχρι το σπίτι και φώναζα γοερά, υψώνοντας στον ουρανό το ματωμένο μου πτερύγιο. Όλα αυτά έγιναν μια πολύ φτωχική χρονιά που τα παιδιά του ψαρά πεινούσαν, πεινούσα και εγώ βέβαια, κι έτσι επειδή έτρωγα το μερίδιο των παιδιών του με ξεμπάρκαρε σε ένα ξερονήσι, με πέταξε στην θάλασσα και επειδή εγώ προσπαθούσα να γαντζωθώ στην κουπαστή με τα πτερύγιά μου, αυτός μου έσπασε το ένα μου πτερύγιο χτυπώντας με με το κουπί. Τότε έμπηξα τα τσιριχτά.
Θυμάμαι τότε η γυναίκα του δεν ήθελε να με αποχωριστεί και με λυπήθηκε όταν με είδε έξω από την πόρτα να κλαίω. Όμως είχε προηγηθεί ένα άλλο επεισόδιο πιο μπροστά. Ο ψαράς πάλι με είχε πάει και με είχε ξεμπαρκάρει σε ένα ξερονήσι. Εμένα με πέταξε στη θάλασσα, όμως βρήκα συντροφιά άλλες φώκιες, έπαιζα χαζοχαρούμενα και δεν κατάλαβα πότε έφυγε. Μόλις γύρισε σπίτι του, με είδε δίπλα στο τζάκι να ζεσταίνω την γούνα μου. Είχα καταφέρει να του ξεφύγω, να βρω τον δρόμο και να γυρίσω σπίτι. Από τότε που με είδαν να κλαίω και να φωνάζω έξω από την πόρτα τους με μάζεψαν και με περιποιόντουσαν. Δεν ξανασκέφτηκαν να με διώξουν ποτέ! Ούτως ή άλλως η ψαριά ήταν κάθε μέρα και καλύτερη.

ΕΛΕΝΗ

1 σχόλιο:

Γράφουμε μόνο με ελληνικούς χαρακτήρες.
Προσέχουμε αυτά που γράφουμε να μην είναι προσβλητικά.
Είναι ωραίο να είμαστε ευγενικοί!