Κυριακή, 13 Δεκεμβρίου 2015

Φώκια, η ιστορία της Ιωάννας

Νιώθω ότι φτάνω στο τέλος της ζωής μου, γι' αυτό θέλω να σας διηγηθώ την ιστορία μου. Έτσι θα πω και ένα ευχαριστώ στους ανθρώπους που έμεινα μαζί τους όλα αυτά τα χρόνια. Τώρα είμαι μια γερασμένη φώκια, όμως η ιστορία μου ξεκινά πολλά χρόνια πριν.
Κάποιον χειμώνα πήγα στο σπίτι ενός ψαρά για να βρω ζεστασιά και φαγητό.Βλέπετε εμείς οι φώκιες είμαστε πολύ κρυουλιάρες και πηγαίνουμε κοντά στους ψαράδες περιμένοντας το μερίδιό μας από ό,τι βγάζει η χύτρα τους. Ο ψαράς και η γυναίκα του περνούσαν μεγάλες φτώχειες και οπότε δεν υπήρχε λέπι, έριχναν το φταίξιμο σε εμένα λέγοντας ότι στερώ το φαγητό τους και ότι τα παιδιά τους δεν έχουν να φάνε εξαιτίας μου.
Η γυναίκα του, τον παρακάλεσε να με λυπηθεί. Όμως δεν άντεχαν να βλέπουν τα παιδιά τους ξελιγωμένα. Έτσι, τα χαράματα ο ψαράς με έβαλε μέσα στη βάρκα του και με παράτησε σε ένα ξερονήσι.
Άρχιζα να παίζω με τις άλλες φώκιες χωρίς να πάρω είδηση ότι ο ψαράς είχε φύγει. Μόλις ο ψαράς μπήκε στη καλύβα του, με είδε μπροστά στη φωτιά να στεγνώνω τη γούνα μου.
Άντεξαν την πείνα για λίγες μέρες ακόμα. Ο ψαράς αποφάσισε να πάρει πιο βαριά μέτρα. Αυτή τη φορά ξανοίχτηκε πολύ βαθιά στη θάλασσα και με πέταξε στο νερό. Προσπαθούσα απεγνωσμένα να γαντζωθώ στην κουπαστή όμως ο ψαράς με κοπάνησε με το κουπί, με αποτέλεσμα να μου ματώσει το πτερύγιο. Εκείνη τη στιγμή έμπηξα κάτι τσιριχτά και μετά χάθηκα μες στο νερό.
Από ό,τι άκουσα μετά, ο ψαράς γύρισε στο σπίτι του ψυχικό ράκος. Την ίδια νύχτα όμως ακούστηκαν κάτι φωνές έξω στο δρόμο. Ο ψαράς νόμισε ότι κάποιον σκότωναν και βγήκε να βοηθήσει το θύμα. Μπροστά στη πόρτα βρήκε εμένα, που είχα συρθεί μέχρι το σπίτι του και φώναζα γοερά. Με μάζεψαν, με περιποιήθηκαν και ούτε που ξανασκέφτηκαν να με διώξουν από το σπίτι. Άλλωστε, από εκείνη τη στιγμή, η ψαριά ήταν κάθε φορά και καλύτερη.

Ιωάννα

1 σχόλιο:

Γράφουμε μόνο με ελληνικούς χαρακτήρες.
Προσέχουμε αυτά που γράφουμε να μην είναι προσβλητικά.
Είναι ωραίο να είμαστε ευγενικοί!