Παρασκευή, 22 Ιανουαρίου 2016

Γράφω μια ιστορία με το δικό μου ζώο


6 σχόλια:

  1. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Χρήστος Λεπτοκαρόπουλος

    Πριν δύο χρόνια εγώ και η αδελφή μου αγοράσαμε δύο ψαράκια. Το ένα ήταν χρυσόψαρο και το άλλο μονομάχος. Την πρώτη εβδομάδα όλα ήταν μια χαρά. Μετά από κάποιες μέρες στον πάτο της γυάλας,βρίσκαμε διαφανές μικρά κομματάκια. Δεν μπορούσαμε να καταλάβουμε τι ήταν.
    Μετά από έναν μήνα η μαμά μου παρακολουθούσε την γυάλα με πολύ προσοχή για αρκετή ώρα ώσπου είδε τον μονομάχο να επιτίθεται στο χρυσόψαρο και του δάγκωσε το ένα πτερύγιο και του το έκοψε το μισό. Η μαμά μόλις τι είδε αυτό, πήρε αμέσως ένα ποτήρι το γέμισε με νερό, έπιασε απαλά το χρυσόψαρο και το έβαλε μέσα στο ποτήρι. Μετά από λίγα λεπτά πήγε να πάρει γυάλα για να ξεχωρίσει το χρυσόψαρο από τον μονομάχο.
    Δυστυχώς επειδή το χρυσόψαρο είχε κομμένο το ένα πτερύγιο δεν άντεξε πάνω από τρεις εβδομάδες. Στεναχωρήθηκα λίγα αλλά μου πέρασε.
    Από τότε δεν ήθελα να ξαναπάρω κατοικίδιο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Όταν ήμουν μικρή μια χρόνια είχα ζητήσει από τον Αϊ Βασίλη ένα χαμστερ .Την πρωτοχρονιά πήγα να δω αν μου το είχε φέρει και όντως βρήκα ένα μικρό χνουδωτό χαμστερακι εκεί.Χαρηκα παρά πολύ και αποφάσισα να το κρατήσω στο δωμάτιο μου.Την επόμενη μέρα μετά το σχολείο μόλις μπήκα σπίτι πήγα να δω τι κάνει.Όμως βρήκα ανοιχτή την πόρτα από το κλουβί και δεν ήταν μέσα.Εγώ πανικόβλητη φωναξα την μαμά μου και τις είπα τι έγινε.Αποφασίσαμε να ψαξουμε όλο το σπίτι όμως και πάλι δεν το βρήκαμε.Έτσι είπα μήπως αφήσουμε κοντά στο κλουβί μήπως το δει και έρθει όμως και πάλι τίποτα.Τελικά μου είπε ή μαμά μου να σταματήσουμε να ψάχνουμε και πως αν είναι ακόμα μέσα στο σπίτι θα το βρουμε και έτσι κι εγινε. Μετά από μια ώρα περίπου έπρεπε να πάω στο φροντιστήριο και εφτιαχνα τα μαλλιά μου.Έτσι όπως έβαλα το χέρι μου στο τσαντακι μου με τα κοκαλακια ακούμπησε κάτι χνουδωτό.Κοίταξα μέσα και βλέπω το χαμστερ να κοιμαται.Μόλις το είδα πέταξαν από τη χαρά μου και το έβαλα γρήγορα στο κλουβί του κλείνοντας πολύ καλά την πόρτα από το κλουβί.Εκείνη τη μέρα τρομαξα πολύ αλλά και χαρηκα που τελικά το βρηκα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ήταν άνοιξη του 2014 όταν εγώ και η οικογένειά μου μετακομίσαμε για 2 χρόνια στην Αλαμπάμα, εξαιτίας της δουλειάς των γονιών μου. Ποτέ μου δεν μου άρεσε το νότιο μέρος της Αμερικής αλλά δεν το μετάνιωσα καθόλου που μετακόμισα εκεί.Σας μιλάω ελληνικά γιατί προσπάθησα να μην τα ξεχάσω και τα κατάφερα. Νοικιάσαμε λοιπόν ένα μεγάλο σπίτι λίγο πιο έξω από την Αλαμπάμα.Ώσπου ένα σούρουπο που βγήκα στην βεράντα διέκρινα από μακριά πολλούς στάβλους.Έτσι είπα να πάω να δω τα ζωάκια. Από όλα τα ζώα εκεί μέσα ξεχώριζε ένα μικρό αλογάκι,που ήταν μόλις 10 χρονών. Όταν την πλησίασα έτρεμα από μέσα μου μην τρομάξει και η ίδια και μου δώσει μία! Όμως αντιθέτως η Ρίτα (έτσι την φώναζα) με πλησίασε και με χάιδεψε με την μουσούδα της. από τότε εγώ και η Ρίτα γίναμε αχώριστες. Πρωί,μεσημέρι,βράδυ εγώ εκεί ήμουν. Ώσπου η Ρίτα μεγάλωνε και μεγάλωνε. Μια μέρα χτύπησε ανεμοστρόβιλος, είχα τρομοκρατηθεί πάρα πολύ, αφού έβλεπε πρώτη φορά.Όμως το πρώτο πράγμα που μου πέρασε από το μυαλό ήταν η Ρίτα.Η Ρίτα κάθε απόγευμα έκανε την εξάσκησή της σε εξωτερικό χώρο. Έτσι λοιπόν βγήκα γρήγορα από το σπίτι και δεν με φόβιζε ο απότομος και έντονος ανεμοστρόβιλος που με είχε περικυκλώσει. Έφτασα χωρίς να πάθω κάτι. Όταν μπήκα στον χώρο που έκανε εξάσκηση η Ρίτα αυτό που είδα δεν μου άρεσε καθόλου. Είδα την Ρίτα πεσμένη κάτω, αμέσως πήγα να ρωτήσω τους υπεύθυνους. Μου είπαν πως μόλις χτύπησε ο ανεμοστρόβιλος η Ρίτα ήταν ήδη κάτω επειδή ξέχασαν να κλείσουν τις λακούβες που άνοιγαν κάθε πρωί για να φυτέψουν χόρτο και εάν κάποιος αφήσει τις λακούβες ανοιχτές και το άλογο πέσει εκεί μέσα είναι δύσκολο να σωθεί. Όμως εγώ είχα εξοργιστεί γιατί δεν έκαναν κάτι να την σώσουν. Έτσι λοιπόν έπρεπε να πάω εγώ.Αλλά πριν καλά καλά ανοίξω την πόρτα ο υπεύθυνος με φώναξε και μου είπε (για ένα άλογο θάνατος είναι να μην έχει πόδια και εσύ από το να το βοηθήσεις θα το πληγώσεις περισσότερο γιατί εάν βγει το πόδι του θα χρειαστεί να κοπεί ας το τουλάχιστον να πεθάνει τίμια και με τα δύο του πόδια. Από τότε δεν ξέχασα πότε την Ρίτα αλλά ούτε και τα λόγια του Κ.Ρότζερ(υπεύθυνος). ΕΛΈΝΗ ΒΟΥΖΟΥΝΕΡΆΚΗ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Ήταν καλοκαίρι .Εγώ και η οικογένειά μου βρισκόμασταν στο δρόμο για το χωριό μου, τον Ασκό. Το μόνο που ένιωθα κατά τη διαδρομή ήταν βαρεμάρα, όμως είχα την ελπίδα ότι θα γινόταν κάτι διαφορετικό σε αυτές τις διακοπές.
    Όταν φτάσαμε, αρχίσαμε να βγάζουμε τις βαλίτσες μας απο το αυτοκίνητο και τι βλέπω;! Ένα μαύρο κουταβάκι να κάθεται μπροστά στην αυλόπορτά μας!
    Κουνούσε παιχνιδιάρικα την ουρά του, σαν να μας καλοσόριζε.
    Εκείνη την ώρα πίστεψα ότι ήταν ένα δώρο έκπληξη των γονιών μου, μιας και ζητούσα εδώ και τόσο καιρό ένα σκυλάκι. Γρήγορα όμως κατάλαβα ότι η σκέψη μου ήταν λάθος, αφού και οι γονείς μου έδειξαν ξαφνιασμένοι μόλις το αντίκρισαν.
    Το έβαλα μέσα στην αυλή μας και του έδωσα φαγητό και νερό. Έχωσε αμέσως την μουσούδα του μεσα στο μπολ με το φαγητό και άρχισε να τρώει λαίμαργα. Έβαλα και ένα μαξιλάρι στην άκρη της αυλής για να ξαπλώσει. Επειδή έδειξε να του αρέσει πολύ η κούνια της βεράντας, του άπλωσα κι εκεί ένα σεντόνι.
    Από την επόμενη μέρα, όπου πήγαινα με ακολουθούσε και αυτο συνεχίστηκε για όλο το καλοκαίρι. Περνούσαμε όλη την ημέρα μαζί, τρώγαμε παρέα και παίζαμε.
    Ήρθε όμως η μέρα που έπρεπε να επιστρέψουμε στην πόλη. Προσπάθησα να πείσω τους γονείς μου να το κρατήσουμε, όμως μου εξήγησαν ότι δεν γινόταν. Ο ένας απο τους λόγους ήταν ότι σαν κυνηγόσκυλο, θα μεγάλωνε πολύ και θα έπρεπε να έχει χώρο να τρέχει και να κυνηγάει.
    Έτσι με μεγάλη μου λύπη το αποχαιρέτησα, με την ελπίδα να το ξαναδώ το επόμενο καλοκαίρι. Η εικόνα που μου έμεινε απο αυτό ήταν ότι έτρεχε πίσω από το αυτοκίνητο και μας συνόδευσε μέχρι την άκρη του χωριού. Κάθε μέρσ το σκέφτομαι με νοσταλγία και αγάπη

    Ιωάννα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Πώ και όταν λέμαι αυτό το λιοντάρη είναι ορέο αλλά δεν καταλαναίνει τίποτα!!Εσείς θα πίται τόρα ότη λέο ψέματα και όμως εχο δίκαιο περιμένενται να σας εξηγήσω.
    Ήταν μία φορά ένα ορέο λιοντάρι που όλο έτρωγε φαγητό αλλά δεν είχα καταλάβη ότι η γάτες είναι το ίδιο ίδος και όταν βλέπει γάτες της τρώη πως.Πώς μπορεί και το κάνει όμως απίθανο κίταξε.Πρώτα της πέρνει την ανήγη την κυλιά και τα τρώει όλα,το πιστέβεται αλλά με τους ανθρόπους είναι πάρα ποολύ καλή.Έτσι μια μέρα όπως έτρογαι μία γάτα όρμιξαν ολες και την έβγαλαν στο δρόμο και εστι την πάτισε το αμάξι διμάμε ακόμα εκείνην την μέρα πάλι.
    Όπως σας είπα ποτέ δεν κατάλαβε να μην τρώει γάτες επιθεί είναι το ίδιο ίδος το δάτε την ιστορία της τελικά λέο ψέματα?

    Αλέξης

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Γράφουμε μόνο με ελληνικούς χαρακτήρες.
Προσέχουμε αυτά που γράφουμε να μην είναι προσβλητικά.
Είναι ωραίο να είμαστε ευγενικοί!