Πέμπτη, 28 Ιανουαρίου 2016

Το κουταβάκι, της Ιωάννας

Η φωτογραφία από το youtube.com
Ήταν καλοκαίρι. Εγώ και η οικογένειά μου βρισκόμασταν στο δρόμο για το χωριό μου, τον Ασκό. Το μόνο που ένιωθα κατά τη διαδρομή ήταν βαρεμάρα, όμως είχα την ελπίδα ότι θα γινόταν κάτι διαφορετικό σε αυτές τις διακοπές.
Όταν φτάσαμε, αρχίσαμε να βγάζουμε τις βαλίτσες μας απο το αυτοκίνητο και τι βλέπω! Ένα μαύρο κουταβάκι να κάθεται μπροστά στην αυλόπορτά μας!
Κουνούσε παιχνιδιάρικα την ουρά του, σαν να μας καλωσόριζε.
Εκείνη την ώρα πίστεψα ότι ήταν ένα δώρο έκπληξη των γονιών μου, μιας και ζητούσα εδώ και τόσο καιρό ένα σκυλάκι. Γρήγορα όμως κατάλαβα ότι η σκέψη μου ήταν λανθασμένη, αφού και οι γονείς μου έδειξαν ξαφνιασμένοι μόλις το αντίκρισαν.
Το έβαλα μέσα στην αυλή μας και του έδωσα φαγητό και νερό. Έχωσε αμέσως την μουσούδα του μέσα στο μπολ με το φαγητό και άρχισε να τρώει λαίμαργα. Έβαλα και ένα μαξιλάρι στην άκρη της αυλής για να ξαπλώσει. Επειδή έδειξε να του αρέσει πολύ η κούνια της βεράντας, του άπλωσα κι εκεί ένα σεντόνι.
Από την επόμενη μέρα, όπου πήγαινα με ακολουθούσε και αυτό συνεχίστηκε για όλο το καλοκαίρι. Περνούσαμε όλη την ημέρα μαζί, τρώγαμε παρέα και παίζαμε.
Ήρθε όμως η μέρα που έπρεπε να επιστρέψουμε στην πόλη. Προσπάθησα να πείσω τους γονείς μου να το κρατήσουμε, όμως μου εξήγησαν ότι δεν γινόταν. Ο ένας απο τους λόγους ήταν ότι σαν κυνηγόσκυλο, θα μεγάλωνε πολύ και θα έπρεπε να έχει χώρο να τρέχει και να κυνηγάει.
Έτσι με μεγάλη μου λύπη το αποχαιρέτησα, με την ελπίδα να το ξαναδώ το επόμενο καλοκαίρι. Η εικόνα που μου έμεινε απο αυτό ήταν ότι έτρεχε πίσω από το αυτοκίνητο και μας συνόδευσε μέχρι την άκρη του χωριού. Κάθε μέρα το σκέφτομαι με νοσταλγία και αγάπη

Ιωάννα

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Γράφουμε μόνο με ελληνικούς χαρακτήρες.
Προσέχουμε αυτά που γράφουμε να μην είναι προσβλητικά.
Είναι ωραίο να είμαστε ευγενικοί!